XXV WROCŁAW INDUSTRIAL FESTIVAL

SPK to jedna z tych kilku grup, które stworzyły fundament muzyki industrialnej. Założona w Sydney w 1978 roku przez Graeme’a Revella i Neila Hilla, od samego początku redefiniowała granice eksperymentalnego dźwięku, łącząc elektronikę, noise, rytuał, performance oraz polityczną prowokację w artystyczną całość, której wpływ do dziś pozostaje wyraźnie obecny w muzyce industrialnej, elektronicznej i ekstremalnej.

Albumy takie jak Information Overload Unit, Leichenschrei, Auto-Da-Fé czy wizjonerski Zamia Lehmanni ugruntowały pozycję SPK jako jednego z najbardziej innowacyjnych i bezkompromisowych zespołów ery postindustrialnej. Ich twórczość wykraczała daleko poza tradycyjne formy piosenkowe, łącząc mechaniczne rytmy, orkiestrowe faktury, instrumentarium spoza zachodniego kręgu kulturowego oraz filmową atmosferę – na długo zanim podobne rozwiązania stały się powszechnie stosowane.

Po zakończeniu działalności koncertowej SPK pod koniec lat 80. Graeme Revell rozpoczął karierę kompozytora muzyki filmowej w Hollywood. Jest autorem ścieżek dźwiękowych do ponad stu filmów fabularnych i gier, w tym The Crow, The Craft, From Dusk Till Dawn, Sin City, Blow, serii Call of Duty oraz Dune.

W 2026 roku, po blisko czterdziestoletniej przerwie, SPK powraca do Europy z w całkowicie nowej odsłonie. Wspólnie z Robertem Revellem, Graeme Revell przenosi pionierskie dziedzictwo SPK we współczesność, łącząc oryginalnego ducha eksperymentu z najnowszymi technologiami cyfrowymi, immersyjną oprawą wizualną oraz nową, potężną architekturą dźwięku. Nie jest to sentymentalna reaktywacja, lecz kolejny rozdział jednej z najbardziej wpływowych i bezkompromisowych historii w dziejach muzyki industrialnej.

Apoptose to niemiecki projekt dark ambientowy powołany do życia w 1999 roku, od ponad dwóch dekad konsekwentnie rozwijający własny, rozpoznawalny język dźwiękowy. Jego twórczość wyrasta z fascynacji krajobrazem, pamięcią i nieświadomością, budując sugestywne przestrzenie z nagrań terenowych, głębokich organicznych pulsacji oraz oszczędnych struktur elektronicznych. Dźwięk nie pełni tu funkcji ilustracyjnej – staje się medium doświadczenia, prowadząc słuchacza w obszary znajdujące się poza granicami codziennej percepcji.

Każdy z albumów Apoptose tworzy autonomiczny świat, zanurzony w atmosferze odosobnienia i kontemplacji. Debiutancki Nordland szybko zyskał status dzieła kultowego, kreśląc wizję północnego pejzażu, w którym surowość natury splata się z mitologią i mistycyzmem. Bannwald odwołuje się do dawnych niemieckich podań o zaginionych dzieciach i leśnych demonach, przekształcając folklor w hipnotyczną opowieść o lęku i pamięci. Albumy ana liil oraz Die Zukunft ukazują bardziej melodyjne oblicze projektu, subtelnie zbliżając jego estetykę do darkwave i gotyckiej elektroniki, nie rezygnując jednak z charakterystycznej głębi i melancholii. Wydany w 2025 roku Die Zeit und die Dunkelheit ponownie kieruje uwagę ku symbolice lasu – miejscu, w którym natura, czas i pamięć tworzą wspólną przestrzeń narracji.

Apoptose pozostaje projektem świadomie stroniącym od medialnej ekspozycji i budowania własnego wizerunku. Ta konsekwentna anonimowość nie jest gestem tajemnicy dla samej tajemnicy, lecz integralnym elementem artystycznej koncepcji, przesuwającej uwagę z osoby twórcy na samo doświadczenie słuchania. W centrum pozostaje dźwięk – jego zdolność do wywoływania obrazów, emocji i stanów granicznych. Twórczość Apoptose nie opowiada historii w tradycyjnym sensie. Tworzy raczej przestrzenie, w których spotykają się pamięć, natura i egzystencjalna refleksja nad przemijaniem, śmiercią i odrodzeniem. To muzyka kontemplacji, ciszy i niepokoju – jedna z najbardziej wyrazistych i konsekwentnych propozycji współczesnej sceny dark ambient.

Blood and Sun to amerykański projekt dark folk stworzony przez Luke’a Tromiczaka, funkcjonujący jako kolektyw muzyków współpracujących z różnych części Stanów Zjednoczonych. Od momentu powstania w 2011 roku zespół wypracował własny, rozpoznawalny język artystyczny, w którym tradycja muzyki folkowej spotyka się z gotycką melancholią, duchową refleksją i fascynacją mitem jako uniwersalnym narzędziem opowiadania o ludzkim doświadczeniu.

Twórczość Blood and Sun czerpie z archetypicznych motywów obecnych w kulturze europejskiej i północnoamerykańskiej, splatając tradycyjne pieśniowe formy z rozległą wyobraźnią krajobrazu, rytuału i metafizyki. W centrum pozostają głos, instrumenty akustyczne i puls rytmu – środki wyrazu podporządkowane emocjonalnej szczerości, a nie estetycznej ornamentyce. Każda kompozycja rozwija się niczym współczesna pieśń obrzędowa, niosąc opowieści o przemijaniu, odwadze, stracie i nieustannym poszukiwaniu sensu.

Liryka Blood and Sun oscyluje pomiędzy osobistym doświadczeniem a uniwersalnymi pytaniami o los, duchowość i ludzką kondycję. Obecne w niej inspiracje tradycjami pogańskimi, mitologią oraz symboliką dawnych kultur służą budowaniu poetyckiej narracji, nie zaś ideologicznej deklaracji. Projekt konsekwentnie dystansuje się od wszelkich form politycznego zawłaszczania estetyki neofolkowej, podkreślając humanistyczny wymiar swojej twórczości oraz przekonanie, że muzyka może być przestrzenią spotkania, wzajemnego szacunku i wspólnego doświadczenia, niezależnie od pochodzenia czy tożsamości odbiorców.

Koncerty Blood and Sun mają charakter niemal ceremonialny. Intymność akustycznego instrumentarium, głęboki baryton Luke’a Tromiczaka oraz oszczędna, skupiona forma wykonawcza budują atmosferę przypominającą wspólnotowy rytuał – doświadczenie oparte na uważnym słuchaniu, obecności i sile prostych środków wyrazu.

Podczas Wrocław Industrial Festival 2026 zespół zaprezentuje specjalny program przygotowany w ramach europejskiej trasy promującej najnowszy album Aion’s Light – trzeci rozdział w konsekwentnie rozwijanej artystycznej wizji Blood and Sun. Występ, realizowany wspólnie z Society of the Silver Cross oraz Linneą Hjertén, będzie okazją do spotkania z jednym z najciekawszych współczesnych projektów dark folk, który w wyjątkowy sposób łączy tradycję z refleksją nad współczesnym doświadczeniem duchowym.

Od końca lat 90. CONTROL pozostaje jednym z najważniejszych i najbardziej bezkompromisowych projektów amerykańskiej sceny power electronics oraz industrial. Za tym przedsięwzięciem stoi Thomas Garrison z północnej Kalifornii – artysta o wyjątkowo szerokim spektrum działalności, łączący twórczość muzyczną z projektowaniem identyfikacji wizualnej, sztuką body modification oraz pracą cenionego inżyniera masteringu prowadzącego własne Misanthrope Studio. Jest również autorem industrialno – ambientowego projektu Exsanguinate.

Przez ponad dwie dekady działalności CONTROL zbudował imponującą dyskografię oraz ugruntował swoją pozycję dzięki koncertom prezentowanym na najważniejszych festiwalach i scenach muzyki industrialnej w Europie i Stanach Zjednoczonych. Projekt należy dziś do ścisłego kanonu światowego undergroundu, pozostając jednym z najistotniejszych punktów odniesienia dla współczesnej estetyki power electronics. O wyjątkowości twórczości Garrisona decyduje zdolność do przekraczania gatunkowych schematów. Zamiast opierać swoje kompozycje na nieustannej ścianie hałasu, buduje precyzyjnie zaplanowane struktury, w których agresja wynika z dramaturgii, napięcia i rytmicznych przekształceń. Dynamiczne zmiany pulsacji, kontrolowane kontrasty i starannie konstruowane faktury sprawiają, że jego muzyka zachowuje intensywność, nie popadając w monotonię charakterystyczną dla wielu klasycznych realizacji gatunku. Twórczość CONTROL wykracza poza prostą ekspresję gniewu. Zamiast dokumentować sam akt przemocy dźwiękowej, odsłania emocjonalne mechanizmy, które ją poprzedzają – lęk, obsesję, napięcie i wewnętrzny rozpad. Garrison z niezwykłą precyzją buduje gęste, niemal filmowe środowiska akustyczne, w których każdy detal pełni określoną funkcję dramaturgiczną, prowadząc słuchacza przez doświadczenie o wyjątkowej intensywności psychologicznej.

Pełny wymiar tej estetyki ujawnia się jednak przede wszystkim podczas występów na żywo. Koncerty CONTROL nie są jedynie prezentacją materiału studyjnego, lecz fizycznym doświadczeniem dźwięku, opartym na precyzyjnie kontrolowanym napięciu pomiędzy eksplozjami hałasu a niemal niewidzialnym oddziaływaniem niskich częstotliwości. W tej przestrzeni industrial staje się nie tylko muzyką, lecz doświadczeniem totalnym – angażującym ciało, percepcję i emocje z rzadko spotykaną siłą.

Crash Course in Science (CCIS) należy do grona absolutnych pionierów minimalistycznej elektroniki i muzyki industrialnej. Zespół powstał w 1979 roku w Filadelfii z inicjatywy grupy przyjaciół studiujących w tamtejszej szkole artystycznej, których połączyła potrzeba swobodnego łączenia performansu, sztuki wizualnej i eksperymentu dźwiękowego w jedną, spójną formę artystycznej wypowiedzi.

Pierwsze kompozycje powstawały z wykorzystaniem dziecięcych instrumentów, prowizorycznych zestawów perkusyjnych i własnoręcznie konstruowanych urządzeń. To, co początkowo było wynikiem ograniczonych możliwości technicznych, szybko przekształciło się w świadomie rozwijaną estetykę. Zabawki ustąpiły miejsca surowym automatom perkusyjnym oraz autorskim instrumentom budowanym metodą eksperymentalną, tworząc charakterystyczne, natychmiast rozpoznawalne brzmienie CCIS – ascetyczne, nieprzewidywalne i do dziś pozostające jednym z najbardziej oryginalnych języków w historii muzyki elektronicznej.

Za najważniejsze wydawnictwo zespołu uznawany jest minialbum Signals From Pier Thirteen, opublikowany w 1981 roku w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Europie. Utwory Cardboard Lamb oraz Flying Turns szybko zdobyły status klubowych klasyków początku lat osiemdziesiątych, a samo wydawnictwo z perspektywy czasu uznawane jest za jedno z kluczowych ogniw w rozwoju electro, techno i industrialu. To właśnie na tej płycie po raz pierwszy w tak wyrazisty sposób pojawiły się rozwiązania rytmiczne i brzmieniowe, które w kolejnych dekadach stały się fundamentem współczesnej muzyki elektronicznej.

Znaczenie Signals From Pier Thirteen potwierdzają liczne wznowienia oraz remiksy przygotowane przez artystów takich jak David Carretta, Vitalic czy Terence Fixmer, a oryginalne wydanie płyty pozostaje jednym z najbardziej poszukiwanych obiektów kolekcjonerskich w historii gatunku.

Po blisko czterech dekadach działalności Crash Course in Science udowodnili, że ich twórczość nie należy wyłącznie do historii. W 2017 roku nakładem holenderskiej wytwórni Electronic Emergencies ukazał się album Situational Awareness– materiał, który zachowując charakterystyczny idiom zespołu, jednocześnie otworzył jego estetykę na współczesne środki wyrazu. Entuzjastycznie przyjęty przez krytyków i publiczność album potwierdził, że twórczość CCIS pozostaje zaskakująco aktualna, a ich wpływ na kolejne pokolenia artystów nieustannie rezonuje we współczesnej elektronice.

To polski artysta i improwizator, którego twórczość koncentruje się wokół radykalnych form współczesnej muzyki elektronicznej. W swoich działaniach eksploruje formalne i technologicznie zaawansowane strategie kompozytorskie, traktując dźwięk jako przestrzeń eksperymentu oraz nieustannego poszukiwania nowych sposobów organizacji materii muzycznej.

Obok działalności artystycznej prowadzi wytwórnię Negation Institute, konsekwentnie prezentującą najciekawsze zjawiska współczesnej sceny eksperymentalnej i elektronicznej. Jest również organizatorem wydarzeń muzycznych oraz od wielu lat aktywnie koncertuje w Polsce i za granicą, współtworząc międzynarodowy obieg muzyki awangardowej i industrialnej.

Empusae to wieloletni projekt belgijskiego kompozytora Nicolasa Van Meirhaeghe, od połowy lat 90. konsekwentnie rozwijający jeden z najbardziej charakterystycznych języków współczesnej sceny dark ambient. Łącząc rytualny wymiar dźwięku z industrialnymi fakturami, filmową narracyjnością i inspiracjami zaczerpniętymi z mitologii, Empusae stworzył rozpoznawalną estetykę, sytuującą się na pograniczu muzyki ambientowej, eksperymentalnej i ceremonialnej.
Na przestrzeni trzech dekad działalności projekt wydał liczne albumy dla najważniejszych międzynarodowych wytwórni związanych z muzyką eksperymentalną i industrialną, budując silną pozycję na światowej scenie oraz zdobywając uznanie dzięki wyjątkowo sugestywnym występom na żywo.
Twórczość Empusae opiera się na subtelnym balansie pomiędzy głębokimi dronami, hipnotycznymi motywami melodycznymi i wyrazistymi strukturami rytmicznymi. To muzyka, która jednocześnie skłania do kontemplacji i oddziałuje z niemal fizyczną intensywnością, tworząc wielowymiarowe środowiska dźwiękowe o silnym ładunku emocjonalnym.

Podczas Wrocław Industrial Festival 2026 Empusae zaprezentuje specjalnie przygotowany, czterdziestopięciominutowy program, obejmujący zarówno kompozycje należące do klasycznego repertuaru projektu, jak i materiał z najnowszego okresu twórczości. Będzie to spójna, dramaturgicznie przemyślana forma koncertowa, ukazująca najważniejsze elementy jego artystycznego języka – od rytualnej głębi i subtelnej pracy z przestrzenią po monumentalne kulminacje o industrialnym ciężarze.

Koncert Empusae wpisuje się w tradycję Wrocław Industrial Festival jako miejsca spotkania najbardziej wyrazistych osobowości współczesnej muzyki eksperymentalnej – artystów, którzy traktują dźwięk nie tylko jako środek ekspresji, lecz jako przestrzeń doświadczenia, pamięci i wyobraźni.

Debiutancki album Savage Justice (2013), nagrany z udziałem Johna Murphy’ego (SPK, Last Dominion Lost) oraz Annie Stubbs (Devotion, Sudden Infant), od początku umiejscowił Espectra Negra w kręgu artystów współtworzących współczesne oblicze muzyki industrialnej i eksperymentalnej. W tym samym roku projekt zadebiutował na scenie Schlagstrom Festival w Berlinie, a jego kompozycja znalazła się na kompilacji Schlagstrom Vol. 7 obok nagrań takich formacji jak Esplendor Geométrico i Gerechtigkeits Liga.

Wydany w 2019 roku album Tales of Chaos, opublikowany przez Instruments of Discipline, ukazał znacznie bardziej rozbudowaną i wielowymiarową wizję artystyczną. Inspiracje literaturą science fiction, twórczością J.G. Ballarda, doświadczeniem przemocy, pustki i duchowej transformacji zostały połączone z bezkompromisową estetyką noise’u oraz poetycką narracją. Utwór Thysia stał się podstawą performansu przygotowanego wspólnie z kolektywem Nullam Rem Natam, zaprezentowanego podczas Modern Bön Vorspiel CTM w Berlinie jako współczesny rytuał dźwiękowy inspirowany kobiecą duchowością, otwierający koncert legendarnego  projektu Phurpa.

Najnowszy album Empire (2025), wydany przez renomowaną oficynę Hands, potwierdził wyjątkową pozycję Espectra Negra na współczesnej scenie eksperymentalnej. To dzieło, w którym monumentalne struktury rytualnego noise’u spotykają się z wyraźnym wymiarem politycznym i filozoficznym, tworząc muzykę o niezwykłej sile emocjonalnej i intelektualnej. Do udziału w nagraniach zaproszeni zostali m.in. N.U. Unruh z Einstürzende Neubauten oraz pisarz i badacz kultury industrialnej Alexei Monroe, których obecność dodatkowo poszerzyła znaczeniowy wymiar albumu.

Dwie wyraziste osobowości współczesnej muzyki industrialnej i dark electronic – Flint Glass oraz Ah Cama-Sotz – spotkają się na scenie Wrocław Industrial Festival, prezentując premierowy projekt będący efektem wieloletnich artystycznych poszukiwań i wspólnej fascynacji mrocznymi obszarami dźwięku. To wyjątkowe wydarzenie połączy Gwenn Trémorina, twórcę paryskiego projektu Flint Glass, z Hermanem Klapholzem, od ponad trzech dekad tworzącym pod szyldem Ah Cama-Sotz i należącym do grona najważniejszych postaci europejskiego ritual-industrialu.

Punktem wyjścia dla tego spotkania stał się album The Shadow of the Torturer, wydany w 2026 roku przez legendarną oficynę Ant-Zen. Jednak koncert nie będzie sceniczną rekonstrukcją materiału studyjnego, lecz jego twórczym rozwinięciem – otwartą formą performansu, w której kompozycje poddawane są ciągłej transformacji, a dźwięk staje się przestrzenią intensywnego dialogu pomiędzy dwoma odmiennymi językami artystycznymi.

Twórczość Flint Glass od lat oscyluje wokół precyzyjnie konstruowanych struktur rytmicznych, elektroakustycznych eksperymentów i filmowej narracyjności, czerpiąc inspiracje zarówno z IDM, jak i muzyki konkretnej czy współczesnej elektroniki. Ah Cama-Sotz operuje z kolei ciężarem niskich częstotliwości, repetycją i rytualnym pulsem, budując monumentalne kompozycje sytuujące się na styku industrialu, dark ambientu i muzyki ceremonialnej. W ich wspólnym projekcie te dwa idiomy nie konkurują ze sobą, lecz wzajemnie się przenikają, tworząc wielowarstwową strukturę opartą na napięciu, rezonansie i fizycznym oddziaływaniu dźwięku.

Ich spotkanie nie jest sumą dwóch solowych projektów, lecz próbą stworzenia nowej jakości – przestrzeni, w której industrial odzyskuje swój pierwotny wymiar eksperymentu, a elektronika staje się medium doświadczenia niemal rytualnego. Rozbudowane faktury brzmieniowe, organiczne i elektroniczne źródła dźwięku oraz precyzyjnie kształtowana dramaturgia prowadzą słuchacza przez hipnotyczny krajobraz, w którym granice pomiędzy koncertem, instalacją dźwiękową i performansem ulegają zatarciu.

To jednorazowe spotkanie dwóch artystów od dekad współtworzących historię europejskiej muzyki industrialnej będzie jednym z najbardziej wyjątkowych wydarzeń tegorocznej edycji Wrocław Industrial Festival – doświadczeniem, które wykracza poza formułę koncertu, stając się pełnowymiarowym rytuałem dźwięku.

Halo Manash to jeden z najbardziej enigmatycznych projektów współczesnej sceny dark ambient i drone, powołany do życia w 2003 roku w północnej Ostrobotni w Finlandii. Od początku swojej działalności wymyka się tradycyjnym kategoriom muzycznym, traktując dźwięk nie jako formę kompozycji, lecz jako narzędzie przekraczania granic percepcji oraz medium doświadczenia sytuującego się pomiędzy światem materialnym i niematerialnym.

Twórczość Halo Manash rozwija się intuicyjnie, czerpiąc z doświadczeń pierwotnych, archetypicznych i rytualnych. Organiczne drony, rezonujące częstotliwości oraz niemal niezauważalne przekształcenia struktur dźwiękowych budują przestrzeń kontemplacji, w której granice pomiędzy świadomością i nieświadomością, ciszą i brzmieniem, obecnością i nieobecnością ulegają stopniowemu zatarciu. To muzyka, która nie prowadzi narracji, lecz otwiera przestrzeń dla wewnętrznego doświadczenia.

Halo Manash nie funkcjonuje jako klasyczny duet, lecz jako autonomiczny organizm artystyczny pozostający w nieustannym procesie przemiany. Jego twórcy świadomie zacierają granice pomiędzy osobowością autora a samym dziełem, traktując projekt jako byt podlegający niekończącej się metamorfozie. Kolejne wydawnictwa stają się etapami tej transformacji – poszukiwaniem nowych form, głębszych warstw znaczeniowych i coraz subtelniejszych relacji pomiędzy światłem, cieniem i pustką.

W świecie Halo Manash cisza posiada ciężar materii, a dźwięk staje się doświadczeniem niemal fizycznym. To twórczość odwołująca się do tradycji rytuału, mistyki i północnego krajobrazu, prowadząca słuchacza ku stanom zawieszenia pomiędzy snem, czystą świadomością i pierwotnym doświadczeniem istnienia. Nie jest to muzyka ilustracyjna, lecz forma dźwiękowej medytacji, w której każdy rezonans i każda pauza nabierają znaczenia.

Koncert Halo Manash nie jest wydarzeniem w tradycyjnym rozumieniu, lecz immersyjnym doświadczeniem dźwięku – zaproszeniem do wejścia w przestrzeń, gdzie czas traci swoje znaczenie, a percepcja podlega stopniowej transformacji. To jedno z najbardziej konsekwentnych i wyjątkowych zjawisk współczesnej sceny dark ambient, od ponad dwóch dekad rozwijające własny, niepowtarzalny język artystyczny.

Od początku lat 90. twórczość Oliviera Moreau konsekwentnie rozwija się na styku muzyki industrialnej i techno – dwóch scen, które przez długi czas funkcjonowały równolegle, rzadko wchodząc ze sobą w twórczy dialog. Moreau należał do grona artystów, którzy najwcześniej dostrzegli potencjał ich wzajemnego przenikania, budując pomost pomiędzy bezkompromisową estetyką industrialu a hipnotyczną energią muzyki klubowej. To właśnie projekt Imminent Starvation stał się jednym z najważniejszych punktów zwrotnych w historii tego zjawiska. Seria albumów i wydawnictw EP z lat 90. ugruntowała pozycję Moreau jako jednego z głównych twórców nurtu, który z czasem zyskał nazwę rhythmic noise. Łącząc mechaniczną precyzję, ekstremalną intensywność i klubową dynamikę, stworzył język muzyczny, który wywarł trwały wpływ na rozwój współczesnej elektroniki industrialnej.
Utwory Imminent Starvation szybko zyskały status klasyków sceny, a sam projekt otoczony został kultowym uznaniem. Po wydaniu albumu Nord artysta skrócił nazwę projektu do Imminent, jednocześnie nadając swojej muzyce bardziej ascetyczny, nowoczesny charakter. Zachowując charakterystyczną siłę rytmu i bezkompromisową estetykę, skierował swoją twórczość ku jeszcze bardziej wyrafinowanym formom dźwiękowej konstrukcji. Równie istotnym wymiarem działalności Moreau pozostają koncerty. Od ponad trzech dekad Imminent występuje na najważniejszych festiwalach i scenach muzyki industrialnej oraz eksperymentalnej na całym świecie, budując reputację jednego z najbardziej intensywnych wykonawców koncertowych tego nurtu. Jego występy są precyzyjnie skonstruowanymi doświadczeniami dźwiękowymi, w których bezwzględna siła rytmu, gęstość faktur i fizyczne oddziaływanie niskich częstotliwości prowadzą publiczność do granic percepcji i wytrzymałości.

In The Nursery to założony w 1981 roku w Sheffield projekt muzyczny bliźniaków Klive’a i Nigela Humberstone’ów – jedna z najbardziej rozpoznawalnych formacji tworzących na styku muzyki industrialnej, neoklasycznej i filmowej. Przez ponad cztery dekady działalności zespół wypracował własny, rozpoznawalny język artystyczny, w którym elektronika, orkiestrowa perkusja, klasyczne instrumentarium i sugestywne pejzaże dźwiękowe tworzą spójną, głęboko filmową narrację. Niezmiennie pozostając wierni duchowi eksperymentu, bracia Humberston konsekwentnie rozwijają swoją estetykę, unikając kompromisów i podążania za przemijającymi trendami.

Dorobek In The Nursery obejmuje ponad trzydzieści albumów, dokumentujących nieustanną ewolucję ich muzycznego języka. Ich twórczość od lat obecna jest w kinie, telewizji i produkcjach audiowizualnych, pojawiając się m.in. w Game of Thrones oraz Gran Torino, gdzie charakterystyczne brzmienie zespołu doskonale współtworzy filmową dramaturgię.

Szczególne miejsce w działalności grupy zajmuje rozwijany od 1996 roku cykl Optical Music Series – autorski projekt poświęcony tworzeniu i wykonywaniu muzyki na żywo do arcydzieł kina niemego. Powstałe w jego ramach kompozycje towarzyszyły projekcjom takich filmów jak Gabinet doktora Caligari, Asphalt, Człowiek z kamerą, Hindle Wakes, A Page of Madness, Męczeństwo Joanny d’Arc, Zagłada domu Usherów czy Muszla i pastor. Projekt prezentowany był na najważniejszych festiwalach filmowych i wydarzeniach kulturalnych w Europie, Ameryce Północnej oraz Azji, zdobywając uznanie zarówno publiczności, jak i krytyki.

Najnowszy album studyjny zespołu, HUMBERSTONE (2022), stanowi kolejny rozdział w konsekwentnie rozwijanej przez In The Nursery wizji muzyki, w której współczesne środki wyrazu spotykają się z filmową narracyjnością i ponadczasową wrażliwością.

Męczeństwo Joanny d’Arc (1928)

Męczeństwo Joanny d’Arc Carla Th. Dreyera należy do najważniejszych dzieł w historii światowego kina. Monumentalne osiągnięcie epoki filmu niemego zachwyca do dziś niezwykłą siłą emocjonalnego oddziaływania, osiągniętą dzięki ascetycznej formie, rewolucyjnemu wykorzystaniu zbliżeń oraz jednej z najwybitniejszych kreacji aktorskich w historii kina – stworzonej przez Renée Falconetti.

Przez dziesięciolecia film uznawano za bezpowrotnie utracony po zniszczeniu oryginalnego negatywu w pożarze. Sensacyjne odnalezienie kompletnej kopii reżyserskiej w 1981 roku pozwoliło przywrócić światu jedno z największych arcydzieł kina niemego.

Autorska partytura In The Nursery, zamówiona przez Sensoria Festival oraz Barbican Cinema, nie stanowi ilustracji filmu w tradycyjnym znaczeniu, lecz jego współczesną interpretację. Prowadzi widza przez kolejne etapy duchowej i fizycznej drogi Joanny – od klaustrofobicznego napięcia scen przesłuchań po przejmujący finał męczeńskiej śmierci. Łącząc brzmienia orkiestrowe, elektronikę i charakterystyczne dla zespołu filmowe przestrzenie dźwiękowe, kompozycja otwiera klasyczne dzieło Dreyera na nowe doświadczenie odbioru, pozostając zarazem w pełni wierną jego niezwykłej sile i ponadczasowemu wymiarowi.

Mazut to projekt muzyczny Michała Turowskiego i Pawła Starca aktywny od 2015. Zespół stopniowo przeszedł od eksperymentów i zabawkowych instrumentów z drugiej ręki, w kierunku noise’owej muzyki tanecznej. Kolekcjonerzy dziwnych sampli i taśm z pchlich targów, fani acidowych basów. Zagrali ponad sto koncertów, kilka z nich daleko od domu, wydali kilka płyt w różnych wydawnictwach. Ostatnia, „Dirt Collector”, ukazała się w tym roku, i stanowi woltę stylistyczną w kierunku wolniejszych form. Muzyka brudna, prosta i prymitywna.m noise nie jest celem samym w sobie, lecz narzędziem tworzenia gęstych, niemal rytualnych przestrzeni. Jej kompozycje pozostawiają trwały ślad w percepcji słuchacza – ostre, hipnotyczne i bezkompromisowe, niczym kryształowe odłamki zapisujące się głęboko w pamięci.

N.U. Unruh, współzałożyciel i perkusjonista legendarnej formacji Einstürzende Neubauten, połączy siły z francuskim duetem META MEAT podczas wyjątkowego, przygotowanego specjalnie na Wrocław Industrial Festival 2026, jednorazowego koncertu, którego osią stanie się rytm, trans i siła perkusyjnego performansu.

META MEAT to projekt powołany do życia w 2016 roku przez dwóch uznanych francuskich artystów sceny elektronicznej – Phila Vona (współzałożyciela Von Magnet) oraz Some kilosa (znanego z 2kilos &More). Duet wypracował własny język muzyczny, w którym surowa energia instrumentów perkusyjnych spotyka się z precyzyjnie zaprogramowaną elektroniką. Ich twórczość balansuje pomiędzy plemiennym transem, industrialną intensywnością i rytualnym charakterem, budując hipnotyczne napięcie oraz silne, fizyczne doświadczenie dźwięku. Występy META MEAT to dynamiczne spektakle oparte na repetycji, pulsie i nieustannie narastającej energii, wzbogacone o inspirowaną flamenco pracę nóg oraz charakterystyczne zestawy bębnów wykonywane na stojąco.

N.U. Unruh od ponad czterech dekad pozostaje jedną z najważniejszych postaci światowej muzyki industrialnej. W 1980 roku, wspólnie z Blixą Bargeldem, założył Einstürzende Neubauten, zespół, który na trwałe zmienił sposób myślenia o dźwięku, rytmie i performansie. Już od pierwszych koncertów wykorzystywał znalezione przedmioty, elementy konstrukcji przemysłowych oraz własnoręcznie budowane instrumenty jako pełnoprawne źródła brzmienia. Charakterystyczny zestaw perkusyjny wykonany z blach, metalowe sprężyny i rozmaite materiały pozamuzyczne stały się znakiem rozpoznawczym jego twórczości, wyznaczając nowy kierunek dla muzyki eksperymentalnej i industrialnej.

Równolegle Unruh projektował mechaniczne scenografie i obiekty performatywne dla teatru muzycznego oraz występował na najważniejszych scenach Europy, obu Ameryk, Japonii i Australii, pozostając do dziś integralną częścią działalności Einstürzende Neubauten.
W 2002 roku zainicjował pionierski projekt neubauten.org, angażując społeczność fanów w proces powstawania muzyki na długo przed erą współczesnych platform crowdfundingowych.

Od ponad dwudziestu lat rozwija również autorskie projekty oparte na specjalnie konstruowanych instalacjach perkusyjnych, w których publiczność staje się aktywnym uczestnikiem rytmicznego performansu.
Spotkanie N.U. Unruha z META MEAT będzie niepowtarzalną okazją do doświadczenia dialogu dwóch pokoleń artystów, których łączy fascynacja rytmem jako pierwotną siłą, przekraczającą granice muzyki, performansu i sztuki dźwięku. To wydarzenie przygotowane wyłącznie na Wrocław Industrial Festival 2026 i prezentowane wyłącznie podczas tej edycji festiwalu.

OPOWIEŚĆ to kolektyw, którego muzyka wypełniona jest trzaskami, szmerami, piskami, rezonansami i dźwiękami przywodzącymi na myśl hipnotyczną mechanikę poruszającego się pociągu. To właśnie ta niecodzienna warstwa brzmieniowa sprawiła, że twórczość wrocławskiego zespołu zaczęto określać mianem NOISE RITUAL – rytuału hałasu, w którym dźwięk staje się materią doświadczenia.

Zespół ma na swoim koncie dwa albumy studyjne – Opowieść (2021) oraz Podróż (2024) – a także zapis koncertowy Zabobony (2023), wydany w formie ręcznie wykonanej artystycznej publikacji typu zine.

OPOWIEŚĆ nie pojawia się na scenie często, lecz każde ich wystąpienie odbywa się w przestrzeniach wykraczających poza tradycyjną formułę koncertową. Kolektyw występował zarówno w dolnośląskiego festiwalu chlewik, jak i w murach czeskiego neogotyckiego kościoła, konsekwentnie poruszając się na granicy sacrum i profanum, codzienności i rytuału. Ich koncerty przybierają formę immersyjnych ceremonii dźwiękowych, wzbogaconych o projekcje filmowe oraz działania malarskie wykonywane na żywo.
Muzyka, obraz i przestrzeń tworzą wspólną strukturę, w której granice pomiędzy performansem, instalacją i koncertem ulegają zatarciu.Występ OPOWIEŚCI podczas XXV Wrocław Industrial Festival będzie również premierową prezentacją dwóch nowych wydawnictw: książki–albumu artystycznego Krowia Symfonia oraz kasetowej edycji zawierającej muzykę z performansu 7/7.

Legenda głosi, że po katastrofie w kopalni ciężko ranny górnik leżał pogrzebany pod ziemią, otoczony całkowitą ciemnością. Gdy zgasły ostatnie źródła światła i zapadła cisza, zaczął słyszeć narastający z każdej strony dźwięk: „Pffft…! Pffft…! Pffft…!”. Ten prosty, niepokojący odgłos – zawieszony pomiędzy oddechem, sykiem i mechanicznym rytmem – stał się źródłem inspiracji dla jednego z najbardziej radykalnych projektów niemieckiej sceny industrialnej.

PFFFT…! powstał w Lipsku w 1984 roku z inicjatywy Chaos, po rozbiciu przez Stasi pierwszego lipskiego zespołu punkowego WUTANFALL. Projekt od początku stanowił świadome odrzucenie muzycznych konwencji. Nie przewidywał tekstów, prób, rozpoznawalnych struktur kompozycyjnych ani stałego składu. W centrum pozostawały energia, improwizacja i bezpośrednie doświadczenie dźwięku – surowego, fizycznego i wyczerpującego zarówno dla wykonawców, jak i publiczności.

Każdy występ PFFFT…! ma charakter niepowtarzalnego performansu. Kompozycje rodzą się w czasie rzeczywistym z improwizacji, obecności zaproszonych współtwórców, przypadkowych odgłosów otoczenia oraz stale zmieniającego się zestawu przedmiotów i materiałów wykorzystywanych jako źródła dźwięku. Granice pomiędzy instrumentem, obiektem i przestrzenią ulegają zatarciu, a sam koncert staje się procesem nieustannego konstruowania i destrukcji.

Twórczość PFFFT…! odwołuje się do doświadczenia pracy fizycznej, przemysłowego krajobrazu i ceny, jaką od pokoleń płacą ludzie wykonujący najcięższe zawody. Nie jest to industrial rozumiany jako estetyka, lecz jako doświadczenie cielesności, wysiłku, hałasu i nieustannego tarcia pomiędzy człowiekiem a materią. Dźwięk staje się tutaj nośnikiem pamięci o świecie pracy, którego brutalność pozostaje aktualna również współcześnie.

Obecnie projekt tworzą chA°s i ORDNG, kontynuując ponad czterdziestoletnią historię jednego z najbardziej bezkompromisowych przedsięwzięć europejskiej sceny industrialnej. Koncert PFFFT…! nie oferuje komfortu ani estetycznej przyjemności – jest intensywnym, fizycznym doświadczeniem, w którym hałas staje się językiem oporu, a słuchanie aktem pełnego zaangażowania.

Rites of Fall to elektroniczny projekt Bartka Kuszewskiego, w którym organiczne faktury dźwiękowe, dubowa przestrzeń i hipnotyczne struktury rytmiczne spotykają się z surowością, ciężarem i brzmieniową erozją. Jego muzyka eksploruje napięcie pomiędzy głębią a zniekształceniem, łącząc transowy puls z gęstymi, wielowarstwowymi strukturami dźwięku.

Fugavit to audiowizualna praktyka Ernesta Ziemianowicza, twórcy narracyjnych przestrzeni wizualnych sytuujących się na styku video mappingu, instalacji artystycznej i sztuki obrazu w ruchu. Jego działania koncentrują się na relacji pomiędzy obrazem, przestrzenią i percepcją, przekształcając wizualność w immersyjne doświadczenie.

Into the Well to ich wspólny projekt audiowizualny – dialog dźwięku i obrazu, ruchu i bezruchu, powierzchni i głębi. Wspólnie zagłębiają się w tytułową studnię, prowadząc poszukiwania na granicy widzialnego i ukrytego. Patrzą w dół. Patrzą w górę. Czekają na cud.

Proces staje się aktem eksploracji – reagowaniem na obrazy pojawiające się na tafli wody, ulotne znaki i wizje, które kształtują ewoluującą strukturę audiowizualnego rytuału.

Robert Revell to australijski muzyk pochodzący z Sydney, od wielu lat mieszkający i tworzący w Los Angeles. Jego artystyczna droga w niezwykły sposób splata się z historią SPK. Gdy jako dziesięciolatek po raz pierwszy usłyszał album Information Overload Unit, natychmiast odnalazł w nim dźwięki, które – jak sam wspomina – najpełniej oddawały świat jego własnej wyobraźni. Dopiero później dowiedział się od swojego ojca, Graeme’a Revella, że słucha płyty stworzonej przez jego własnego rodzica. To odkrycie stało się symbolicznym początkiem muzycznej drogi prowadzącej go ku eksperymentowi i bezkompromisowej ekspresji.
Na przestrzeni lat Robert Revell współtworzył liczne projekty muzyczne jako gitarzysta, wokalista, basista i perkusista, poruszając się swobodnie pomiędzy skrajnymi estetykami – od death metalu, thrashu i doom metalu, przez musique concrète, noise i muzykę eksperymentalną, po jazz i blues. Ta stylistyczna różnorodność nie wynika z fascynacji gatunkami samymi w sobie, lecz z konsekwentnego poszukiwania nowych środków wyrazu dla doświadczeń wymykających się jednoznacznemu opisowi.

Twórczość Roberta Revella ma wymiar głęboko osobisty. Muzyka, sztuka i poezja stają się dla niego przestrzenią konfrontacji z uzależnieniem, kryzysami psychicznymi i doświadczeniem wewnętrznych skrajności. Jego kompozycje oscylują pomiędzy intensywnością niemal destrukcyjnej energii a stanami wyciszenia i introspekcji, odzwierciedlając nieustanne napięcie pomiędzy chaosem a potrzebą wewnętrznej równowagi.

The Legendary Pink Dots to stacjonująca w Holandii brytyjska grupa muzyczna, założona w 1980 roku, która mimo swojego undergroundowego pochodzenia osiągnęła status jednego z najbardziej wpływowych zespołów muzycznych końca XX i początku XXI wieku. Nie sposób jednoznacznie określić muzyki tego kultowego na całym świecie projektu – na dzień dzisiejszy ich obszerna, zahaczająca o rozmaite gatunki i stylistyki dyskografia liczy ponad osiemdziesiąt długogrających płyt z nagraniami studyjnymi i koncertowymi, nie licząc niezliczonych mini-albumów, singli i innych wydawnictw. Podejmując praktycznie niemożliwą próbę opisania muzyki formacji, można jedynie w przybliżeniu stwierdzić, że jest to niezwykły amalgamat rocka psychodelicznego, industrialu, nowej fali, synth-popu, krautrocka i muzyki eksperymentalnej. W ich utworach można odnaleźć absolutnie wszystko – melodyjny pop miesza się z pierwotną industrialną brutalnością, egzotyczna psychodelia sąsiaduje z inspiracjami zaczerpniętymi z muzyki klasycznej, rockowe w swojej strukturze kompozycje wypełnione są eksperymentami spod znaku najbardziej radykalnej awangardy.

Centralną postacią zespołu jest postać charyzmatycznego wokalisty i autora tekstów Edwarda Ka-Spela, którego poruszający głos i mroczne, pełne gwałtowności i apokaliptyczności liryki są znakiem rozpoznawczym The Legendary Pink Dots.

Zespół przez ponad trzy dekady swojego istnienia współpracował z wieloma uznanymi projektami muzycznymi, spośród których należy wymienić Nurse With Wound, The Dresden Dolls, Jarboe, HNAS, Jim O’Rourke czy Skinny Puppy.