XXIV WROCŁAW INDUSTRIAL FESTIVAL

Solowy projekt Stefanii Pedretti – performerki i artystki dźwięku, działającej od 1998 roku. Współtworzy duet noise OvO z Bruno Dorellą oraz kolektyw Allun z Natalią Saurin.
W 2003 roku rozpoczęła działalność solową pod nazwą Alos. Zagrała ponad 1000 koncertów (solo i z OvO), występując we Włoszech, Europie, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Rosji, Chinach, Wietnamie i Meksyku.
W latach 2015 – 2024 współpracowała ze szwedzkim reżyserem teatralnym Markusem Ohrnem przy projekcie Azdora – produkcji site-specific na Festiwalu Santarcangelo. W latach 2017 – 2019 pełniła funkcję kuratorki Festiwalu Santarcangelo, włoskiego festiwalu teatru współczesnego. W 2021 roku, jako Ovo, rozpoczęła współpracę z zespołem tańca współczesnego Gruppo Nanou, czego rezultatem jest projekt Canto Primo.

W przeciwieństwie do wielu powtarzalnych, ocierających się wręcz o banał, projektów eksploatujących tworzywo power electronics, Am Not natychmiast zwraca uwagę swoją jakością. Na powodzenie kierowanego przez Tamona Miyakita tworu składa się świadomość medium, właściwe proporcje oraz precyzja – jakości dość rzadkie w przestrzeni radykalnego power electronics. Am Not rozpoczął  swoją działalność w 2010 w Londynie, pod skrzydłami specjalizującej się w tej estetyce firmy Unrest Productions. i stanowiły oryginalną ofertę wykraczającą poza schemat, z którym musi walczyć chyba każdy, posługujący się językiem noise. Am Not to umiejętnie skomponowana, dawkowana z precyzją ekspozycja gniewu, ideologicznego sprzeciwu. Immanentnym składnikiem są pozbawione przypadku i nonsensu video montaże. Efektem jest solidny i pozbawiony mielizn audiowizualny materiał eksplozywny. Twórczość Am Not usytuować można w orbicie projektów takich jak Anenzephalia czy Genocide Organ. Na ostatniej kasecie, zatytułowanej , pojawia się sam Hermann Kopp.[ws]

Ancient Methods –  czyli założyciel wytwórni Persephonic Sirens, od prawie dwóch dekad jest stałą i rozpoznawalną postacią na scenie muzyki elektronicznej. Jego twórczość odzwierciedla niezachwianą pasję do wielowymiarowej muzyki, opartej na charakterystycznym „smolistym war-funk techno”. Industrialne beaty łączą się tu z synthpopem, dark wave, elementami kraut i eksperymentalnego folku.
Swoją eklektyczną wizję techno realizował w licznych remixach, m.in. dla Yello, The Soft Moon czy Die Wilde Jagd, a także współpracował z Regis, Orphx czy Cindytalk, swobodnie poruszając się między różnymi stylistykami. Ancient Methods ma na koncie zarówno występy w berlińskich klubach, takich jak Berghain czy Tresor, jak i na dużych festiwalach – Atonal, Maschinenfest czy WGT.

William Bennett dał się poznać przede wszystkim jako jeden z założycieli (nie)sławnej formacji Whitehouse, ojców całej estetyki power electronics, jednak w chwili obecnej jego głównym przedsięwzięciem jest Cut Hands – projekt będący wypadkową fascynacji Bennetta haitańskim voodoo, w którym dźwiękową podstawę stanowią tradycyjne rytmy perkusyjne z regionu Centralnej Afryki, zaprezentowane w radykalnie nowy sposób. Zainspirowany rytualnymi dźwiękami tego synkretycznego systemu religijnego, którego muzycy posiadali zdolność kreowania potężnej muzyki właściwie bez użycia jakiejkolwiek technologii, artysta wręcz stworzył nowy gatunek, do którego przylgnęło określenie afro noise (taki tytuł nosi tej jedno z wydawnictw Cut Hands. Projekt ten, którego nazwa została zaczerpnięta od jednego z utworów Whitehouse, zatytułowanego Cut Hands Has The Solution, wprowadził nową jakość nie tylko na scenę industrialną, ale też na scenę techno i innych gatunków tanecznych. Niewiele projektów może poszczycić się tak wyjątkowym i oryginalnym brzmieniem i ciężko znaleźć muzykę, która posiadałaby tak potężną, zarówno fizyczną, jak i emocjonalną intensywność.

Düsseldorf to bez wątpienia jeden z pionierskich projektów na gruncie stylistyki EBM w Polsce. Założony w 1989 roku w Katowicach przez wokalistę Adama Białonia i klawiszowca Adama Radeckiego zespół był wyrazem ich fascynacji dźwiękowymi eksperymentami w stylu wczesnego Kraftwerk, Cabaret Voltaire czy Front 242. Tworzenie muzyki było dla nich tylko punktem wyjścia – potem pojawiły się pomysły happeningów o charakterze typowo industrialnym, realizowanych w obiektach przemysłowych, gdzie oprócz głosu i wygłaszanych manifestów dominować miała muzyka maszyn „wygrywana” na żywo i będąca w stu procentach pochodzenia akustycznego (tj. przekładnie, koła i inne mechanizmy wydające dźwięki). Oprócz koncertów, grupa publikowała ulotki, eksperymentowała z fotografią i nagrywała sporo muzyki studyjnej, stopniowo odchodząc od pierwotnych założeń prymitywnego, spontanicznego, industrialnego rytmu i brzmienia. W 1993 roku muzycy grupy zawiesili jej działalność, by realizować się w innych projektach. Po dwudziestu latach przerwy Düsseldorf jednak został wskrzeszony.

Zaszufladkowanie grupy do EBM-u jest zbytnim uproszczeniem – w muzyce Düsseldorfu odnaleźć można echa nowej fali i pierwotnego industrialu, dopełnione synthpunkową rytmiką spod znaku Suicide, minimalistycznymi i agresywnymi bitami kojarzącymi się z twórczością DAF, marszowość i energię przywodzącą na myśl dokonania Laibach, zauważalną w tekstach liryczność w duchu Soft Cell, a wszystko to podlane iście punkową motoryką. Düsseldorf to synteza i kwintesencja tego, co było najciekawsze w postindustrialnej muzyce lat 80-tych.

Duet: Jakub Knoll, Łukasz Bejnar  czyli Galaktyka Mięsa (Galaxy of Flesh) to artystyczna formacja dźwiękowo-wizualna operująca na przecięciu muzyki eksperymentalnej, performansu i post internetowego body horroru. Artyści wywodzą się z kręgu wrocławskiego środowiska niezależnego, współtworząc label Ubocze, z którym konsekwentnie redefiniują granice dźwiękowej narracji w kontekście współczesnych praktyk audialnych. W swojej pracy podejmują wątki cielesności, przetworzenia, alienacji i rytuału w świecie zdegradowanej codzienności. Tworzą alternatywne języki ekspresji inspirowane estetyką wczesnego sci-fi, glitch-artu i kultury korporacyjnego absurdu. Ich fonograficzny debiut „Galaxy Of Flesh OST” (2023) powstał jako ścieżka dźwiękowa do nieistniejącego filmu – dzieła wygenerowanego w AI, którego obrazy są zarazem punktem wyjścia i zbiorem referencji dla całego projektu.
W 2024 roku ukazał się drugi pełnowymiarowy album ansamblu pt. „Lejek bólu”, wydany przez labele Zoharum i Ubocze Rec. Materiał stanowi amalgamat post-industrialu, krautrocka i elektronicznej awangardy obudowany tekstami i samplami wokalnymi z filmów i słuchowisk oscylującymi wokół tematyki bólu, rozkładu i duchowej chirurgii.
Wystąpienia Galaktyki mają charakter performatywny – to audiowizualne rytuały, w których surowy beat, repetycja i wokalna ekspresja spotykają się z filmowymi kolażami kleconymi z reklam, dokumentów i zapomnianych straszydeł kina.

Grupa Hastings of Malawi powstała na początku lat 80. w Londynie. Działa na obrzeżach gatunku, w przestrzeni zarezerwowanej dla najbardziej eksperymentalnych form dźwiękowych. Bywają opisywani jako dadaistyczni, industrialni, musique concrète, abstrakcyjno-ekspresjonistyczni, fluxusowi, surrealistyczni, futurystyczni, postmodernistyczni, awangardowi, prowokacyjni, eksperymentalni, dysonansowi, intelektualni, immersyjni, dezorientujący i szorstcy.
Tworzą dźwięki lo-fi, które sami określają jako „filmy bez światła” i „poematy bez słów”. Inni opisują ich twórczość jako nieskrępowane szaleństwo z bezkompromisową wizją artystyczną. Korzystają ze starych płyt, specjalnie skonstruowanych maszyn dźwiękowych, telefonów, manipulacji taśmą, zniekształceń, znalezionych dźwięków i central telefonicznych. O jednym z ich albumów magazyn Wire napisał: „Rzadko zdarza się, żeby album tak konsekwentnie zmuszał mnie do zadawania sobie pytania: co do cholery się dzieje?”.

Duet Heimstatt Yipotash powstał w 2001 roku, a od 2004 roku współpracuje na stałe z legendarną wytwórnią HANDS Productions. W trakcie kariery zagrali ponad siedemdziesiąt koncertów. Oprócz licznych występów klubowych pojawiali się na najważniejszych niemieckich festiwalach, takich jak Elektroanschlag, Forms of Hands, Maschinenfest, NCN Festival, Noize of Live czy WGT.
Muzykę grupy najprościej określić mianem „experimental / rhythm noise”. Heimstatt Yipotash nieustannie eksperymentuje z elementami innych gatunków, a ich twórczość zmienia się wraz z każdym wydawnictwem. Stałym jej elementem pozostaje rytmiczna, taneczna interpretacja noise, industrialu, drum’n’bassu, techno i dubstepu, wzbogacona o „niekonwencjonalne” sample i dźwięki.

Hermann Kopp zaczął tworzyć pod koniec lat siedemdziesiątych XX wieku, ale szerszej publiczności dał się poznać dopiero w latach osiemdziesiątych – jako autor muzyki do filmów Jörga Buttgereita Nekromantik i Der Todesking.
W latach dziewięćdziesiątych wyemigrował z Niemiec i zniknął z pola widzenia, aż do momentu, gdy wytwórnia Vinyl On Demand odkryła go ponownie i wydała dwa albumy z jego muzyką. Następnie podpisał kontrakt z wytwórnią Galakthorrö, która pisała o nim: 

„Hermann Kopp tworzy pełne grozy melodie o niemal boskim pięknie. To nie tylko dźwięki skrzypiec, słyszymy tu również syntezatory, wokoder, theremin, pętle; wszystko idealnie połączone, wplecione w porywające, delikatne rytmy”.
Na WIF artysta wystąpi w ramach specjalnego pokazu kinowego, wykonując na żywo ścieżkę dźwiękową do klasycznego filmu niemego Golem (192o). Towarzyszyć mu będzie Tamon Miyakita, znany festiwalowej publiczności jako AM NOT.

Job Karma traktuje industrial jako punkt wyjścia dla twórczej wolności, poszukiwań i nieograniczonych eksperymentów. To hasło, w którym mieści się zarówno przemysłowy hałas, wyszukany, wielowarstwowy ambient, jak i taneczny beat. Od początku działalności przyświecała im dewiza: zero ograniczeń.

Charakterystycznym, z miejsca rozpoznawalnym aspektem muzyki Job Karmy są brzmienia wydobywane z wiekowych generatorów niskich i wysokich frekwencji, fal sinusoidalnych. Wyjątkowe dźwięki urządzeń, które nie zostały zaprojektowane jako instrumenty muzyczne, łączą się się z modulowanymi barwami starych analogowych syntezatorów. Utwory konstruowane są na pętlach, plamach, zlepach i ciągach. Integralnym elementem utworów Job Karmy są sample wynalezione w archiwach jak i zarejestrowane przez samych artystów na różnych kontynentach, przede wszystkim w północnej Afryce i w Azji Mniejszej. W transowych formach, rytuałach obrazu i dźwięku, twórczość Job Karmy zespala miejski prymitywizm jak i odbija cywilizacyjne przeciążenie. 

Grupa zadebiutowała w 1997r. jako duet tworzony przez Macieja Fretta i Aurelisza Pisarzewskiego, którym na stałe towarzyszy artysta wizualny Arkadiusz Bagiński, wzbogacający koncerty o video pokazy autorskich filmów. Działalność muzyczna łączy się w jedno z aktywizmem popularyzatorskim. Członkowie Job Karmy są także kuratorami festiwalu, w którym właśnie bierzemy udział. 

(WS)

Amerykański artysta multiplatformowy, którego twórczość obejmuje performance, instalacje, muzykę współczesną, wideoart i film eksperymentalny, często z szerokim wykorzystaniem dźwięku. Składnikami jego muzyki są nagrania radiowe fal krótkich, nagrania terenowe i głos.
Jego instalacje stanowią formę badań egzystencjalnych, często o charakterze konfrontacyjnym. Z biegiem lat twórczość Duncana coraz mocniej koncentruje się na duchowości, rytuałach i podświadomości. Obecnie mieszka w Bolonii we Włoszech.

Działający od prawie 30 lat, MOAN to jednoosobowy projekt za który odpowiedzialny jest Rafał Sądej. Choć jego twórczość jest głównie określana jako industrialny ambient, Sądej niejednokrotnie w swoich utworach eksperymentuje z muzyką konkretną, drone czy noise. W kompozycjach MOAN ważne miejsce zajmuje komputerowa manipulacja dźwiękami otoczenia, klasycznych instrumentów czy znalezionych przedmiotów, nadając utworom cechy akustycznego brzmienia oraz cyfrowego chłodu.

Oprócz kilkanastu solowych wydawnictw, dyskografia MOAN obejmuje wspólne nagrania z Genetic Transmission („Collaboration 1”, „Dedicated to Luigi Russolo”), Dead Factory („Onset of Oblivion/Abandoned Heritage”), Innovative Landscapes Laboratory („Caught in Time”) oraz remiksy utworów dla m.in. WHALESONG, BISCLAVERET, PALSECAM czy C.H. DISTRICT. Rafał Sądej był również współtwórcą projektu Hated Bruit Kollektiv a oprócz nagrywania jako MOAN, zajmuje się produkcją i masteringiem dla innych zespołów związanych m.in. z wytwórniami Zoharum Records czy Sublime Retreat.

MOAN ma na koncie liczne koncerty w Polsce, UK, Irlandii, Czechach i Niemczech, zarówno w ramach festiwali (Wroclaw Industrial Festival, Temple Of Silence, Prague Industrial Festival) jak i kameralnych i nietypowych miejscach takich jak opuszczony kościół, muzeum walcowni cynku, fort z czasów napoleońskich czy w jaskini przy porcie Ballintoy .

Występ MOAN na XXIV edycji WIF będzie jego trzecim na tym festiwalu, a nagranie z pierwszej edycji w 2001 zostało udokumentowane na płycie „Live in Wrocław”.

Mono No Aware powstał jesienią 1995 roku z inicjatywy Leifa Künzela. W latach 1999-2002 Künzela wspierał artystycznie Stefan Böhm (Nullvektor, S.I.N.A.). W 1999 roku Mono No Aware podpisał kontrakt z HANDS i od tego czasu wydał jedenaście albumów oraz niezliczone utwory na kompilacjach.
Jego brzmienie można opisać jako wielowarstwowe, intensywne, technoidalne rytmy budujące polirytmiczne struktury. Koncerty Mono No Aware to emocjonalne doświadczenia, oparte na ciągłej wymianie energii pomiędzy artystą a publicznością.

NAJAKOTIVA uformowana została na warszawskim Żoliborzu pierwszej połowy lat 90-tych przez nastolatków z klasycznym wykształceniem muzycznym. Z rodowodem w scenie hardcore punk, pod wpływem fascynacji brzmieniami z pogranicza acid rave i industrialnej awangardy zamienili sfuzzowane gitary na komputery Amiga i Atari.
Fenomenem NAJAKOTIVY stało się uzupełnienie składu o wiolonczelę i skrzypce, tworzących unikalne brzmienie wraz z komputerami i samplerami. Działalność zespołu w początkowym etapie bazowała na muzyczno – psychodelicznych spontanicznych domowych sesjach, podczas których rejestrowane były kolejne albumy. Twórczość NAJAKOTIVY wychodząc z elektroniczno – industrialnych korzeni mocno osadzona była w chaotycznej i groźnej rzeczywistości połowy lat 90-tych i kulturze rave: acidowe brzmienia przetwarzanych przez efekty połamanych bitów, mroczne ambienty i niepokojące syntezatorowe tła spotykały się z repetytywnymi motywami granymi przez sekcję smyczkową, przypominającymi minimalistyczną muzykę filmową w stylu Phillipa Glassa lub dark folk z bliżej nieokreślonych stepowych obszarów globusa, gdzieś pomiędzy Rumunią a Mongolią.
W 1995 roku zespół zaczął aktywnie koncertować w Warszawie i okolicach. Jego bazą było legendarne już kino Tęcza. Koncerty NAJAKOTIVY były multimedialnymi performance, w trakcie których rozwalane młotami były telewizory, innym razem na scenie można było zobaczyć rozcinany piłami samochód. Działania zespołu można było zobaczyć w warszawskim Centrum Sztuki Współczesnej, ale także w nielegalnych squatterskich lokacjach na undergroundowych imprezach rave. W podziemiach warszawskiej Akademii Muzycznej, gdzie muzycy zespołu studiowali reżyserię dźwięku.
NAJAKOTIVA nagrała dwa albumy, które nigdy nie ujrzały światła dziennego.. aż do roku 2025. Po trzydziestu latach działalności (z przerwami), z okazji pierwszego w historii wydania przez Requiem Records archiwalnych nagrań NAJAKOTIVY na dwupłytowym albumie 993/998 zespół wznowił działalność koncertową jako kwartet – elektronika, syntezatory, wiolonczela i żywa perkusja.

Ordo Rosarius Equilibrio powstało w maju 1993 roku. Zespół tworzą założyciel i wokalista Tomas Pettersson oraz jego muza Rose-Marie Larsen.
Styl grupy określany jest jako „muzyka pop dla nonkonformistów” . Jest to estetyczna konstelacja sytuująca się na granicy między Apokalipsą a orgiami antycznego Rzymu, przy akompaniamencie gitar akustycznych, smyczków i perkusji.
W swoich kontemplacyjnych, a niekiedy ponurych tekstach Ordo Rosarius Equilibrio łączy filozoficzne i konceptualne bieguny: „stworzenie i zniszczenie, ciemność i światło, radość i smutek, seks i wojna, miłość i obojętność”. Te pozornie niekompatybilne tematy nabierają nowego sensu we wszechświecie Rose i Tomasa.

Bezkompromisowa, pełna punkowej buntowniczości postawa i ciężka, rytmiczna elektronika – tak najlepiej można opisać twórczość weteranów brytyjskiej sceny industrialnej, formacji Portion Control. Sami określają swoją muzykę jako electropunk połączony z ciężką, rytmiczną elektroniką.
Niewiele jest zespołów równie zasłużonych dla rozwoju tego nurtu – do inspiracji twórczością Portion Control przyznają się m.in. Depeche Mode, Frontline Assembly, Skinny Puppy, Nine Inch Nails i wielu innych. To właśnie oni odpowiadają za dźwiękową formę całej sceny cyber-goth i w znacznym stopniu wpłynęli na ukształtowanie wczesnego techno.
Od momentu powstania w 1979 roku zespół nieustannie zaskakuje pełną energii, radykalną muzyką, nasyconą dynamiką, kreatywnością i bezpośrednim przekazem. Nawet po latach pierwsze nagrania Portion Control nie utraciły nic ze swej świeżości. Ich utwory, łączące cechy industrialu, noise, electro, drum’n’bassu i ambientu, wciąż stanowią wzorzec udanego łączenia eksperymentu i awangardy z surową muzyką taneczną. Ponad cztery dekady działalności uczyniły Portion Control jedną z najważniejszych formacji w historii industrialu i pokrewnych gatunków elektroniki.

Schloss Tegal to projekt Richarda Schneidera. Jego muzyka to ekstremalna, oszałamiająca dawka psychologicznych halucynacji, ścian hałasu i podświadomych obrazów. Projekt zaliczany jest do najważniejszych zespołów na amerykańskiej scenie dark ambient/industrial.
Schloss Tegal wypracował własny, rozpoznawalny styl. Nagrał kilkanaście albumów i brał udział w niezliczonych kompilacjach wydawanych na całym świecie. Human Resource Exploitation, The Grand Guignol czy Black Static Transmission dawno już zajęły miejsce w panteonie najważniejszych postindustrialnych wydawnictw lat dziewięćdziesiątych.
Muzyka Schloss Tegal eksploruje zarówno niedostępne obszary aktywności pozaziemskiej, jak i mroczne dysfunkcje psychiki masowych zabójców. Struktura basowych dronów i dźwiękowych kolaży o niezwykłej atmosferze ma wyraźny psychoaktywny wymiar. Każdy występ na żywo to intensywne doświadczenie zarówno dla muzyka, jak i dla publiczności.

Francuski muzyk i performer Shantidas, gitarzysta Aluk Todolo (grającego na WIF XII), powraca ze swoim projektem Requiem pour un caddie!
Przykuty do sklepowego wózka, używa dźwięku jako broni i toczy z nim absurdalną walkę w dystopijnym pejzażu dźwiękowych dronów. Pojedynek przeradza się w symfonię hałasu, symbolizującą śmierć kapitalizmu w bólu i ogniu. Kto wygra? Kto zapłaci?

Slow Slow Loris to eksperymentalny, awangardowy duet melodyjnego drone-noise’u z Berlina, będący efektem współpracy ANY i G6PD. Zespół zadebiutował na Schlagstrom Festival w 2014 roku. Oprócz licznych koncertów na berlińskiej scenie undergroundowej odbył także dobrze przyjętą trasę po wschodnim wybrzeżu USA. Ich wydawnictwa ukazały się nakładem Staaltape, Cloister Rec i Zaetraom.
Muzyka Slow Slow Loris to połączenie melodii z hałasem, emocji z awangardą i kobiecej wrażliwości. Nazwa pochodzi od zagrożonego gatunku zwierzęcia slow loris: „Uważa się, że slow loris jest strażnikiem niebios, ale ciągle widzi duchy, dlatego ukrywa twarz w dłoniach.”

Nawigator Chaosu wykonujący set na trzech modularnych systemach w trybie live, tworząc złożoną tkaninę dźwięków, w której kontrola i chaos współistnieją w nieustannym ruchu. Każdy element, od eterycznych ambientowych pasaży i śpiewu po monolityczne syntezatory ma na celu wywołanie wrażenia nieustannej transformacji.

SLPWK stara się zacierać granice między technologią, a mistycyzmem, a muzyka staje się nośnikiem dla doświadczeń transcendentalnych i rytualnych.

Tego zjawiska nie da się zamknąć w pojęciach „grupa” czy „zespół”. Test Dept to fenomen, który swoim aktywizmem, pomysłami i twórczym potencjałem mógłby obdzielić tuzin innych projektów. Od początku istnienia formacja z londyńskiego New Cross wyznaczała standardy i wypracowała ikoniczny wizerunek militant industrial.
Siłę Test Department buduje absolutne sprzężenie sfery muzycznej i wizualnej. Na ich obraz składają się postpunkowe, industrialne i surowe wzorce, które mieszają się z neokonstruktywistycznym etosem i quasi-suprematystyczną ikonografią. Tak jak awangardowe grupy artystów pierwszej połowy XX wieku, Test Dept było i jest multimedialną maszyną, mającą ambicję zmieniać świat wokół siebie. Postawili na totalną moc i stuprocentowy aktywizm, nieznający żadnych limitów.
Industrialny tyrteizm Test Dept łączy nowatorstwo formalne (metal, elektronika, stalowy rytm i bit) z absolutnym zaangażowaniem politycznym. W Anglii początku lat 80. oznaczało to totalny sprzeciw wobec polityki Margaret Thatcher i Torysów, walkę o prawa pracowników likwidowanego przemysłu ciężkiego oraz krytyczny komentarz do rzeczywistości pogrążonego w konfliktach i transformacjach Zjednoczonego Królestwa.
Jako pionierzy estetyki i brzmienia industrialu wydali wówczas dziś już klasyczne pozycje, jak Beating The Retreat czy Unacceptable Face Of Freedom. W kolejnych pracach, m.in. Good Night Out, Pax Britannica czy Gododdin, ich totalna krytyka systemu przybierała formę radykalnych projektów audiowizualnych. Potencjał krytyczny Test Dept korespondował m.in. z filmami Dereka Jarmana, jak The Last of England.
Na przełomie XX i XXI wieku formacja uległa rozproszeniu. Choć zawsze przedstawiała się jako kolektyw, dziś rozpoznajemy przede wszystkim jej głównych konstruktorów: Paula Jamrozy’ego i Grahama Cunningtona, którzy niedawno powołali do życia nową inkarnację Test Dept. Do ojców założycieli dołączyło nowe pokolenie muzyków.
Współczesny Test Dept nie zwalnia tempa. Album Disturbance to potężna dawka elektroniki oraz charakterystyczny zestaw blach i metalowych bębnów. 

[ws]

Czym jest „juggernauts”? To siła, dosłowna lub metaforyczna, której nie da się zatrzymać, niszcząca wszystko na swojej drodze; oponent, z którym nie można wygrać,  potęga, która przygniata i wymaga całkowitego poświęcenia. Jak łatwo się domyślić, zespół o takiej nazwie nie gra muzyki lekkiej i przyjemnej.
Muzycy belgijskiego projektu The Juggernauts mówią wprost: nie będzie gitar akustycznych, fletów ani dud, nie zamierzają też tworzyć zupełnie nowego stylu czy brzmienia. Ta deklaracja w pełni znajduje odzwierciedlenie w ich twórczości. Borg (The Klinik, Vomito Negro) i Glenn (Radical G.) postawili na niemal całkowity brak melodii, zimne, precyzyjne i maszynowe bity oraz bezkompromisową rytmikę. Efekt? Jedna z najbardziej radykalnych odsłon EBM.

Thorofon, niemiecki projekt muzyczny, grający industrial i power electronics, został powołany do życia w 1995 roku przez Daniela Hofmanna, znanego na muzycznej scenie jako Anton Knilpert, wspieranego przez charyzmatyczną wokalistkę Geneviève Pasquier. Grupa początkowo podążała artystyczną ścieżką i muzyczną tradycją wytyczoną przez takie formacje, jak Throbbing Gristle czy SPK, ale szybko wyewoluowała, wypracowując swój rozpoznawalny i unikalny styl. Zespół zyskał rozgłos i uznanie na scenie postindustrialnej wraz wydaniem debiutanckiego albumu  Maximum Punishment Solutions z 1997 roku. Podczas gdy Anton Knilpert i Geneviève Pasquier pozostają centralnymi i stałymi członkami formacji, zapraszają też do współpracy często innych muzyków, takich jak Julius Gospodard & Tikki Nagual. Po dziesięciu latach istnienia, formacja przekształciła się w nowy projekt o nazwie The Music Wreckers, a sam Knilpert zmienił swój artystyczny pseudonim na Dan Courtman. Pod koniec 2010 roku muzycy zdecydowali się wrócić do grania pod szyldem Thorofon.

KsiążkA Nicolas’a Ballet’a „Shock Factory” zostanie zaprezentowana z udziałem członków grupy Test Dept. Wydarzenie będzie okazją do zapoznania się z historycznymi dziełami Test Dept., zaprezentowanymi w książce, a także z nowszymi realizacjami artystów. Po dyskusji odbędzie się sesja pytań i odpowiedzi z publicznością.

BLACK CELEBRATION
Od natury do abstrakcji
Czerń natychmiast stawia pytanie o światło, ponieważ to właśnie w jego obecności się ujawnia. Świętować czerń to świętować światło. Czerń to także noc – czas marzeń sennych, wizji i eksploracji granic świadomości.
Galeria L’Escalier, umiejscowiona we Francji, proponuje wystawę / dialog, pomiędzy Jolantą Anton i Patrykiem Rimond…z grafikami Jolanty w grze bieli na czernii oraz fotografiami Patryka, np. z jego serią Hypnagogies – eksperymentalnymi obrazami,które prowadzą nas do wnętrza miasta na dno wykopu kolejowego.

miesjce: Oficyna Graficzna Tyszkiewicz, ul Sw Antoniego 8

wystawa czynna w dniach 10.X- 24.X

w trakcie trwania festiwalu wystawę można oglądać w godz:
16.10: 11:00 -18:00
17.10: 11:00 -18:00
18.10: 12:00 -19:00
19.10: 12:00 -19:00

W chwili, gdy granica między życiem a śmiercią zaczyna się rozmywać, pojawia się światło, tunel – nie zbudowany z kamienia ani światła, lecz z ciszy i pokoju. Na jego końcu jaśniała jasność, ciepła i cicha. To światło nie oślepiało, lecz przyciągało jak miłość, jak powrót do domu, który się znało, choć nigdy się tam nie było. Znika lęk, znika ból – pozostaje tylko obecność, bezwarunkowa i bezkresna. Tunel jest przejściem, a światło – zaproszeniem do czegoś większego niż wszystko, co kiedykolwiek znało się za życia. Zamysł pracy spoczywa na zmierzeniu się ze sobą, co niechybnie styka nas z dręczącą tajemnicą i określeniu jaką zagadka jesteśmy sami dla siebie.

Marcin Wiktorski, wrocławski fotograf i antropolog kulturowy. Postać wrocławskiej i polskiej fotografii artystycznej – pedagog, członek ZPAF, kurator i autor mocnych, prowokacyjnych cykli. Jego prace badają tematykę śmierci, pamięci, tabu i tożsamości. Niepoprawny buddysta, piewca hedonizmu oraz niekryty miłośnik piwa. Posiadacz wielu dyplomów oraz gwarant nieprzeciętnego stylu artystycznego.

Wernisaż: 16.10.2025 / godz. 17.30

Wystawa: 02.10–31.10.2025

Galeria Fotografii ZPAF

ul. św. Marcina 4, Wrocławiu

Kurator: Michał Pietrzak