15:00 | NOSFERATU – SYMFONIA GROZY | reż. F.W. Murnau | 1922 | 94’
muzyka na żywo: Haxan Ensemble
Wisburg, rok 1838. Thomas Hutter, pracownik agencji nieruchomości, zostaje wysłany do Transylwanii, by tam sfinalizować transakcję z tajemniczym hrabią Orlokiem. Związane z tą podróżą złe przeczucia jego żony Ellen wkrótce się potwierdzają…
Jeden z najważniejszych filmów niemieckiego ekspresjonizmu i jeden z pierwszych horrorów w historii kina. Za kanwę filmu posłużyła nieco zmodyfikowana (ze względu na problemy z prawami autorskimi) fabuła „Draculi” Brama Stokera. Rolę tytułowego Nosferatu odtwarzał Max Schreck.
Haxan Ensemble – grupa specjalizująca się w udźwiękawianiu i interpretacji arcydzieł światowego kina. Poruszające się na styku obrazu i muzyki bogate instrumentarium, nieszablonowe podejście i lektor występujący na żywo, dodatkowo wzbogacają odbiór udźwiękawianych filmów. W swoim dorobku mają kilkanaście pokazów filmu HAXAN z 1922 roku, który w 100 lecie produkcji, był prezentowany na Dolnym Śląsku kilkanaście razy.
18:00 | GABINET DOKTORA CALIGARI | reż. Robert Wiene | 1920 | 71’
muzyka na żywo: Michał Litwiniec
Tajemniczy doktor Caligari (Werner Krauss) za pośrednictwem swojego medium (Conrad Veidt) przepowiada przyszłość. Tymczasem w niewielkim niemieckim miasteczku dochodzi do serii morderstw, a przyjaciel jednej z ofiar podejrzewa, że za wszystkim może stać właśnie wędrowny hipnotyzer.
Premiera filmu (26 lutego 1920 roku) bywa uznawana za symboliczne narodziny światowego kina artystycznego. Bez wątpienia film powstał z ogromnymi ambicjami artystycznymi szczególnie w przestrzeni scenografii (ostre kąty, zniekształcenia, dziwne cienie). W pamięci widzów bez wątpienia pozostają nierealistyczne obrazy miasteczka, niefunkcjonalne rekwizyty i ekspresyjna kreacja Conrada Veidta w roli somnambulika.
Michał Litwiniec – magister filozofii Uniwersytetu Wrocławskiego, kompozytor muzyki, aktor, multiinstrumentalista, poszukiwacz dźwięków. Kompozytor muzyki teatralnej i filmowej. Współpracuje z teatrami w całym kraju oraz z rozmaitymi zespołami muzycznymi obracającymi się w gatunków jak etno, jazz, folk. Dolnoślązak, który współpracował z najciekawszymi twórcami teatralnymi w Polsce.
20:40 | KRÓTKOMETRAŻOWE FILMY MAI DEREN | 1943-1955 | 76’
muzyka na żywo: Sitartronic
SIECI POŁUDNIA (1943) – główna bohaterka zasypia po powrocie do domu, we śnie goni postać, której nie jest w stanie dogonić. Obraz zaciera granicę między jawą a snem. To jeden z najważniejszych filmów wywodzących się z kręgu amerykańskiego, eksperymentalnego kina. Short zrealizowany przez Mayę Deren i jej męża, operatora Alexandra Hammida na taśmie 16mm, dał początek nowemu nurtowi New American Cinema.
NA LĄDZIE (1944) – ten eksperymentalny film zaczyna się w momencie, gdy pewna kobieta zostaje wyrzucona przez morze na brzeg. Jej dziwna podróż generuje spotkania zarówno z obcymi ludźmi,jak i z innymi wersjami samej siebie. Główna bohaterka, Maya Deren, uważa, że dzieło te ukazuje walkę człowieka o utrzymanie własnej tożsamości.
STUDIUM CHOREOGRAFICZNE DLA KAMERY FILMOWEJ (1945) – reżyserka w pełni zrealizowała swoją wizję uwolnienia ludzkiego ciała z ograniczeń przestrzeni zarówno teatralnej jak i rzeczywistej. W tym krótkometrażowym filmie, tancerz porusza się z łatwością i lekkością zarówno w zróżnicowanych środowiskach (las, salon czy galeria sztuki), jak i pomiędzy nimi.
RYTUAŁ W PRZETWORZONYM CZASIE (1946) – tytuł filmu jest oczywistym nawiązaniem do rytualnych praktyk religijnych, a zarazem rytuału przejścia jednostki z jednego stanu w drugi. Pierwsza cześć nagrania w swoistym slow motion obrazuje kobietę w transie zwijającą wełnę. W kolejnej przenosimy się na bankiet, którego uczestnicy wykonują gesty utrzymane w tanecznym rytmie. Film jest eksploracją relacji między ruchem a jego obrzędowym charakterem. W filmie obok Mai Deren występują między innymi Rita Christiani oraz Anaïs Nin.
MEDYTACJA NAD PRZEMOCĄ (1948) – film eksperymentalny, który bada odgrywanie ruchów i wykonywanie rytuału Wu-tang. Reżyserka zaprosiła do filmu mistrza sztuk walki Chao-Li Chi. Skupienie i uważność z jaką bohater wykonuje swoją choreografię budują swoisty nastrój nagrania. Nakręcony kamerą 16 mm zaciera różnicę między przemocą a pięknem.
PRAWDZIWE OKO NOCY (1955) – nagarnie stanowi próbę przedstawienia mistycyzmu ukrytego w astrologii w powiązaniu z ludzkim ciałem i pełnej wrażliwości choreografii baletowej. Widoczni cały czas w negatywie tancerze subtelnie poruszają się na tle nocnych gwiazdozbiorów.
Sitartronic to solowy projekt Tomasza Orszulaka – gitarzysty, sitarzysty, kompozytora i producenta z Polski. Jego muzyka to mieszanka etnicznych inspiracji z jazzem, dark folkiem, psychodelicznym rockiem i ambientem/elektroniką. Używa tradycyjnego indyjskiego instrumentu sitar i wykonuje zarówno indyjską muzykę klasyczną, jak i autorskie kompozycje inspirowane wieloma gatunkami.
