ENERGIA DŹWIĘKU 2019

Założony w 1982 przez Davida Tibet’a, Current 93  stworzył niezwykle oryginalną, podświadomą i dramatyczną muzykę, której składowe wytyczają z jednej strony psychodeliczny Coptic Jazz, zniekształcone wspomnienia folkowych, apokaliptycznyc ballad a z drugiej- gotyckie chorały, dziecięce rymy oraz elektronika. Wpływy muzyczne i inspiracje Davida Tibeta są bardzo zróżnicowane; od zespołów grających psychodelicznego rocka takich jak Ramases aż po Patripassian, od Gregorian Chant (muzyka liturgiczna) po Sahidic Threnodies. Brzmienie Current 93 różni się w zależności od tego, z jakim artystami David Tibet w danym momencie współpracuje. Niezmiernie jednak oscyluje ono pomiędzy apokaliptycznymi, analogowymi loopami, minimalistycznymi fortepianowo – wokalnymi partiami, elektronicznymi hymnami, dziecięcymi piosenkami o końcu świata oraz partiami wokalnymi i gitarowymi samego Davida Tibeta. Tibet ma na koncie wspólprace z takimi artystami jak: Steven Stapleton (Nurse with Wound), Anthony and the Johnsons, Bonnie „Prince” Billy, Marc Almond, boginią folku Shirley Collins, Stephen O’Malley, Attila Csihar, Andrew W.K., pisarzem horrorów Thomas Ligotti, Nick Cave, Ben Chasny [Six Organs of Admittance] oraz wieloma innymi.

Projekt Hani Piosik. Od ponad dziesięciu lat współpracuje z przedstawicielami różnych gatunków muzycznych, uczestniczyła w międzynarodowych festiwalach (m.in. Garbicz Festival, Soundrive, Spring Break, Festiwal Przemiany CN Kopernik), hacklabach i rezydencjach artystycznych (t.j. WISP LABORATORY LEIPZIG, czy Ortsgespraeche/ Goethe Institut). Jej główną pasją jest poszukiwanie dźwiękowych anomalii. Wynikiem jednego z eksperymentów nad dźwiękiem jest „LIFE IS A PING PONG DELAY ” (LP, Gusstaff Records 2019);  będący dywagacją na temat zjawiska cykliczności we wszechświecie. Jesienią ukaże się kolejny solowy album – End Of Xibalba (Xibalba- mitologiczne miejsce strachu)- będący przestrzenną muzyką medytacyjną, z pogranicza gatunków drone/ambient. Warstwie muzycznej towarzyszy wokalna opowieść, która prowadzi słuchaczy przez osobliwe korytarze ich wnętrz. Kłopotliwy mógłby wydawać się fakt, że opowieść prowadzona jest w języku, który na dobrą sprawę nie istnieje a być może to odarcie historii ze współcześnie znanych słów przybliża do zrozumienia tego, co naprawdę istotne dla indywidualnego odbiorcy.

Sieben to autorski projekt muzyczny Matta Howdena. Jego oryginalna technika twórcza opiera się na wyprowadzeniu muzycznej frazy, którą następnie zapętla i wzbogaca o kolejne, precyzyjnie dobrane szczegóły. Efekt końcowy jest zaskakujący – słuchając utworów Howdena trudno uwierzyć, iż stanowią one pracę wyłącznie jednej osoby.

Matt Howden otwarcie przyznaje się do inspiracji muzycznych wyniesionych z klasycznej angielskiej muzyki, zaraz obok wymienia jednak takie zespoły jak Joy Division, Echo and the Bunnymen czy Bauhaus. Swoje bogate doświadczenie artystyczne zgromadził pracował z takimi wykonawcami i zespołami, jak Sol Invictus, Of the Wand & the Moon, Harvest Rain, The Raindogs, Tonym Wakefordem, L’Orchestra Noir, L’Ame Immortelle, Emilie Autumn, Faith & The Muse, Larsen, Chris Eckman, Spiritual Front, Shock Headed Peters, Hekate, Job Karma, The Mystery School czy HaWthorn.
Głównym instrumentem Matta są skrzypce, na których nauczył się samodzielnie grać – swój pierwszy instrument, który dostał od przyjaciela swojego dziadka. Po trwającej dwa lata nauce gry zaczął występować jako uliczny artysta na ulicach Newark, Lincoln i Grantham. W 1986 roku przeprowadził się do Sheffield, by stać się częścią tętniącej życiem tamtejszej sceny muzycznej, grając w takich składach jak The Glass Hammers, Pig64, Yonni czy Stiki. Projekt Siebien swoje powstanie zawdzięcza I Ching – Księdze Przemian, starożytnej chińskiej wróżbie. Jego przyjaciel wywróżył mu z niej, że powinien zacząć tworzyć taką muzykę, jaką chce, a nie taką, jaka spodobała by się innym. To właśnie spowodowało, że Howden poświecił się w całości swojej karierze solowej.

Podstawą Sieben jest wielość poziomów – poziomów instrumentu i głosu, które mają na celu hipnotycznie zaciągnąć słuchacza w świat emocji. Tekstowo tematy zmieniają się z albumu na album , ale połączane są zawsze tym samym poczuciem dysonansu – miękki, powierzchniowy głos artysty wyśpiewuje mroczne i zaskakujące historie. Inteligentne użycie metafor i archaicznego języka jest przeciwstawione bogatej muzycznej strukturze. Centralne miejsce zajmują w niej oczywiście skrzypce, a niecodzienny sposób gry Howdena nadaje muzyce Sieben rozpoznawalne piętno, które trudno porównać z czymś innym. Sieben często jest klasyfikowane jako muzyka neofolkowa, gotycka czy eksperymentalna – jednoczesnie może być opisana jako alternatywna, indie, piękna, melancholijna, freakfolkowa – i można by tu jeszcze długo wymieniać inne określenia.