Grupa Hastings of Malawi powstała na początku lat 80. w Londynie. Działa na obrzeżach gatunku, w przestrzeni zarezerwowanej dla najbardziej eksperymentalnych form dźwiękowych. Bywają opisywani jako dadaistyczni, industrialni, musique concrète, abstrakcyjno-ekspresjonistyczni, fluxusowi, surrealistyczni, futurystyczni, postmodernistyczni, awangardowi, prowokacyjni, eksperymentalni, dysonansowi, intelektualni, immersyjni, dezorientujący i szorstcy.
Tworzą dźwięki lo-fi, które sami określają jako „filmy bez światła” i „poematy bez słów”. Inni opisują ich twórczość jako nieskrępowane szaleństwo z bezkompromisową wizją artystyczną. Korzystają ze starych płyt, specjalnie skonstruowanych maszyn dźwiękowych, telefonów, manipulacji taśmą, zniekształceń, znalezionych dźwięków i central telefonicznych. O jednym z ich albumów magazyn Wire napisał: „Rzadko zdarza się, żeby album tak konsekwentnie zmuszał mnie do zadawania sobie pytania: co do cholery się dzieje?”.
